รอยยิ้มเธออบอุ่น

น้ำเสียงละมุน ทำให้หัวใจอ่อนลงทุกทีที่ใกล้

ท่าทางเธออาทรกับทุกข์ร้อนของใครต่อใคร

คำพูดเธอบอกหัวใจ...ว่าข้างในมีไมตรี

ทั้งหมดคือเธอน่ารัก

จึงห้ามใจยากที่จะไม่รักเธอคนนี้

โดยเฉพาะได้ใกล้เธอทุกที

เป็นความรู้สึกดีที่หัวใจ

นับจากนาทีนี้เป็นต้นไป

จะเป็นก้าวที่เราต้องห่างไหลในวันหน้า

กับระยะทางที่ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา

จะเป็นตัวพิสูจน์ความห่วงหาระหว่างกัน

แต่ละก้าวที่เธอเดินผ่าน

จะอบอุ่นด้วยริ้วรอยอ่อนหวาน

จากความรู้สึกฉัน

มีสายลมละไมเป็นสายลมหายใจของกันและกัน

กับทุกเรื่องรางของวานวัน

ที่เกี่ยวความผูกพันให้ฝันงาม

รักเธอ เพราะรักเธอนี่แหละนะ

ไม่ว่าเธอจะวางท่าว่าอย่างไหน

จะทำฟอร์มทำขรึม ทำซึมไป

ก็รู้ว่าหัวใจของเธอดี

แล้วก็จะรักแต่เธนี่แหละนะ

คงไม่ว่ากันนะคะที่จะหยุดหัวใจไว้ตรงนี้

ไม่รักแล้วใครคนไหน ใจไม่มี

ฝากไว้แล้ว ใจดวงนี้...ฝากที่เธอ

เธอยิ้มให้ฉัน

แบ่งปันน้ำใจมาให้เสมอๆ

ทุกคราวที่เหงาและเหม่อ

ยังคงมีเธอเป็นกำลังใจ

เพราะอย่างนี้ฉันจึงรัก

มันมากมายนัก...เก็บไม่ไหว

มีอย่างหนึ่งที่อยากให้เธอรับไป

คือหัวใจที่ฉันรักเธอหมดดวง

หากไม่ได้อยู่ในใจ

ขออยู่ใกล้ๆก้พอ

หากไม่ผูกพันได้อย่างที่ขอ

อย่าว่า...ถ้าจะรอความห่วงใย

ถ้าเธอไม่ว่างมาหา

ก็อย่าว่า...ถ้าจะส่งใจไปให้

ถ้าบอกรักอย่าถามนะว่าทำไม

แค่เก็บความรู้สึกนี้ไว้ก็พอ

เธอเคยคิดถึงใครไหม

เมื่อเห็นฟ้าใสที่ปลายขอบฟ้า

หรือเธอก็เคยคิดว่า

อยากจะเก็บปลายฟ้าไปฝากใคร

ฉันก็ยังรู้สึกเสมอ

และคน-คนนั้นก็คือเธฮ...รู้ไหม

ถึงแม้ขอบฟ้าจะเปลี่ยนสีไป

แต่ความคิดถึงจากใจ

ก็ยังเป็นเธอเสมอไปในห่วงคำนึง

จะกอดเก็บความทรงจำ ณ เวลานี้

ทุกเสี้ยวนาที ที่มีเธอร่วมทางฝัน

ใส่ในตะกร้าที่สานขึ้นมาจากความผูกพัน

เพื่อเตือนแต่ละวานวันที่ผ่านเลยมา

ความทรงจำนี้เองที่เก็บไว้

จะคอยเป็นกำลังใจในวันที่อ่อนล้า

เมื่อวันหนึ่งสิ่งร้ายๆผ่านเข้ามา

อย่างน้อยก็รู้สึกว่าทุกครั้งที่หลับตา...จะอุ่นใจ

อาจไม่ใช่แบบที่เธอฝัน

เป็นได้แค่คนรักจริงแค่นั้น...พอไหม

แต่สัญญา...จะไม่ทำให้เสียใจ

จะไม่ทำให้เธอหวั่นไหวมีน้ำตา

ขอแค่เธอรู้สึกเหมือนกัน

สัญญาว่าจะเป็นคนคนนั้น...ที่ดีกว่า

จะทำให้ได้อย่างที่เธอฝันตลอดมา

เป็นตัวจริงที่รักเธอได้มากกว่า

ไม่ได้เป็นสายลมแห่งความอาทร

ฉันเป็นเพียงผู้หญิงเร่ร่อนอยู่ในความอ่อนไหว

ไม่ได้เป็นแสงดาวหรือดวงจันทร์ดวงใด

..แค่เป็นคนที่มีหัวใจดวงนึง..

เธอจะรักหรือไม่..ฉันไม่รู้

แต่ฉันจะยังอยู่..เพื่อที่จะมีหัวใจห่วงใยส่งถึง

ฉันรักเธอเพื่อให้ความอ่อนไหวมีที่ให้ใจฉุดดึง

และฉันรักเธอเพราะฉันต้องการรักคนคนหนึ่ง..

..ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งหมดหัวใจ..

มีความรัก..เพราะยินดี..มีความรัก

ไม่เคยกลัวอกหกเพราะอยากมีรักไม่ใช่อยากได้

มีความรักเพราะรู้จักรักใครๆ

มีความรักเพื่ออุ่นในใจดีๆ

มีรักแล้วจึงยินดีมีชีวิต

มีความคิดมีน้ำใจได้อย่างนี้

รักทำให้วันเวลามีค่ากว่าเคยมี

และรักยังต่อเติมความรู้สึกดีๆให้ทบทวี..ขึ้นกว่าเดิม

ขอนิดเดียวในหัวใจให้ฉัน

ให้ได้อยู่อย่างเงียบงัน..ไม่ร้องขอ

ขอเป็นใครที่ได้อยู่ในใจบ้างก็เป็นพอ

ขอเพียงฉันได้เติมต่อ..ลมหายใจ

เผื่อเธออยากหนีความ..วุ่นว้า

จะเป็นที่ให้เธอมาเพื่ออาศัย

มาปล่อยว่างความสับสนร้าวรนใจ

กับมุมหนึ่งที่มีใครยังรอกัน

แม้เป็นที่สุดท้ายให้เธอหยุด

แม้ที่สุดจะเป็นเพียงแค่ความฝัน

แม้น้ำตาจะรินไหล..ไม่สำคัญ

ขอเพียงฉันอยู่ตรงนั้น..อยู่กับเธอ

ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้แหละ

ก็คนมันรักมันแคร์..ผิดตรงไหน

จะว่าหึงว่าหวงแล้วใครจะทำไม

ไม่ให้หวงได้ไงแฟนทั้งคน

ขืนทิ้งๆขว้างๆ

เดียวใครคาบไปรับประทานจะมานั่งหมองหม่น

โดดเดี่ยวเดียวดาย . ทุรายทุรน

ใครจะว่าไม่มีเหตุผล..ก็ช่างใคร

กลัวจะเจ็บปวดใจในภายหน้า

ตัดไฟแต่ต้นลมดีกว่าต้องเสียน้ำตาร้องไห้

เรียกร้องสิทธิ์ตอนนั้นมันก็สายไป

เวลานี้หวงได้หวงไป

ใครอยากได้...มาแย่งเอา

ไม่ว่าเธอจะห่างไปไกลกี่ก้าว

ฉันก็ยังอยู่ที่เก่า...ไม่ไปไหน

สักกี่ครั้งเธอลืมฉันจนหมดใจ

ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่ลืมเธอ

...........................

แม้ความรักไม่เหลือไว้ในใจแล้ว

ลมหายใจผ่าวแผ่วยังไหวเพ้อ

นานแค่ไหน...ไม่มีฉันในใจเธอ

ก็ยังรักอยู่เสมอ...ไม่เปลี่ยนไป

................................

อยู่ในที่ของเธอเถอะที่รัก

ฉันจักไม่เรียกร้องสิ่งไหน

เพียงรู้ว่าวันหนึ่งไม่มีใคร

คนที่เธอเดินจากไป...ยังรักเธอ

เธอเคยเห็นน้ำตาของฉันใช่ไหม

ใช่..ฉันร้องไห้เพราะเธอนะวันนั้น

เธอเองก็ยังคงอยู่เพราะสงสารกัน

แต่ฉันไม่เกลียดหรอกความสงสารที่เธอให้มา

เพราะรู้ว่าเธอคือคนที่ต้องการ

และสุขเหลือเกินในแต่ละวันที่เพียงได้แค่เห็นหน้า

ขอบใจจังเลยที่แพ้น้ำตา

และยังดีต่อกันเสมอมา..อยากบอกเธอว่าขอบใจ

เธอคงไม่เบื่อที่เช็ดน้ำตาฉันหรอกนะ

เพราะรักเธอรู้ไว้ซะฉันจึงร้องไห้

หากเธอไม่รักแต่สงสารกันก็ไม่เป็นไร

ฉันยังรักเธฮเหมือนเดิมได้..ไม่เปลี่ยนแปลง

จนวันนี้ที่กล้าจะผูกพัน

และมีเธอเป็นคนสำคัญที่แสนห่วงหา

แต่เธอกับอยากจากไป..อยากให้ฉันตัดใจ..จากลา

คิดว่ามันทำได้ง่ายๆอย่างที่ว่า..เลยหรือเธอ

หลับตาก็ฝันร้าย

ตื่นลืมตาก็เดียวดายและไหวหวั่น

เหมือนโลกทั้งโลกนี้เงียบงัน

เหมือนถูกสาปให้หัวใจโดนเผาไฟ

ให้การมีลมหายใจอยู่มันน่ากลัว

ให้ทุกขณะที่รู้สึกตัว..นั้นหม่นไหม้

เหมือนตกนรกบนดิน..ทุกนาทีนั้นเจ็บกินใจ

เพียงเพราะคุณรู้ไหม

ต้นเหตุคือการจากไป..........ของคุณคนเดียว

เมื่อความหมองหม่นมันมากับคืนฝนโปรย

หัวใจฉันถูกเฆี่ยนโบย...ด้วยสายลมแห่งเหงา

รู้หรือเปล่าคนดี...สิ่งที่เหลือที่มีระหว่างเรา

มันทำให้ฉันต้องช้ำเศร้า...ต้องรานร้าวเท่าใด

..............................................

เพียงหนึ่งนาทีที่คิดถึงคุณ...

รู้บ้างไหมว่าใจมันแสบล้าและทารุนเพียงไหน

หนึ่งครั้งที่เอ่ยลา...รู้หรือเปล่าว่าคุณได้ฆ่าชีวิตใคร

...แต่คุณคงไม่รู้ คุณจึงไป...

และทิ้งให้ฉันเหลือเพียงหัวใจที่หยุดร้องไห้ไม่เป็น

ดวงดาวเหงาหม่น

ในคืนที่ดวงจันทร์วนมืดดับ

ฉํนเหงาเศร้า..เธอลาลับ

ในคืนที่ความรักเธฮดับสูญ

ลมแรงพัดแกว่งไหวใบไม้ร่วง

...เหม่อมองใบร่วงจากต้นไม้

ต้นไม้จ๋า...เจ้ารู้สึกอย่างไรที่ทิ้งใบ

เหงาหรือไม่...เมื่อใบไม้ต้องโรยรา

เจ้าปลิดใบทิ้งทีละใบทีละใบ

ต้นเอย...เจ้ารู้ไหมว่าใบมันร่วงทั้งที่ยังห่วงหา

เจ้าไม่รู้สึกเลยหรือไร ความผูกพันที่มีให้กันมา

เมื่อใบร่วงโรยลาจึงเฉยนิ่ง

เจ้าโทษลมแรงอย่างนั้นหรือ...

แล้วเจ้าเคยคิดจะยื้อใบของเจ้าไว้บ้างไหม...โดยไม่ทิ้ง

เจ้าทำได้แต่ปล่อยให้ลมพรากโดยไม่ไหวติง

สงสารใบไม้จริง เมื่อเจ้าของใบไร้ใยดี

ไม่อาจฝืนในค่ำคืนให้หลับตา

ไม่อาจข่มความปวดปร่าในใจได้

ไม่อาจลืมสิ่งที่เกิดขึ้นมันเร็วไป

ไม่อาจคิดว่าเธอจะใจร้ายมาทิ้งกัน

อยู่ผ่านไปวันๆอย่างไร้ค่า

ไม่กล้าสบตาใครๆกลัวไหวหวั่น

เพียงลมพัดแรงน้ำตา..ก็รื้อตัน

หมดแรงแล้วจะฝันถึงสิ่งใด

ไม่อาจฝืนข่มใจให้หลับลง

ไม่อาจปลงกับรักร้างที่เกิดได้

ไม่อาจมีใจหลงเหลือไปให้ใคร

นอกจากปล่อยลมหายใจให้โรยรินไปแค่วันๆ